Bielsko-Biała, Gdynia, Katowice, Kraków, Lublin, Sosnowiec, Toruń, Warszawa, Online


Myślenie i działanie – osobowość obsesyjno – kompulsywna

Żyjemy w czasach, w których ceni się myślenie racjonalne. Działanie pod wpływem spontanicznych emocji nie zawsze kojarzone jest z działaniem przemyślanym. Charakterystyczną cechą kultury, w której żyjemy jest chęć odkrycia wszystkiego, co dotąd niepoznane i naukowe wyjaśnienie zachodzących zjawisk. Żyjemy w erze rozumu, w którym świat emocji jest pomijany i traktowany z pobłażliwością. Liczy się szybkość i precyzja działania, a świat ludzkich odczuć, dylematów etycznych czy wątpliwości traktowany jest jak niepotrzebny hamulec rozwoju. W tę strukturę społeczną bardzo dobrze wpisują się osoby o cechach osobowości obsesyjno – kompulsywnej. Główną cechą tego typu zaburzeń osobowości jest skupianie się wyłącznie na racjonalnym myśleniu, planowaniu i działaniu ściśle według wcześniej ustalonych założeń. Powstaje pytanie dlaczego mowa o zaburzeniu, skoro tak dobrze wpisuje się w oczekiwania dzisiejszego społeczeństwa? Nadmierne skupianie się na dokładności działania, jednocześnie zubaża życie emocjonalne tych osób, ale z kolei jest spoiwem bliskich relacji z innymi ludźmi. Osoba taka, chociaż niejednokrotnie ceniona w życiu zawodowym, może być nieszczęśliwa w życiu prywatnym. Najczęściej nie zdając sobie sprawy z czego te trudności wynikają. Głównymi uczuciami, które dominują w życiu osoby z osobowością obsesyjno – kompulsywną jest poczucie winy i wstydu za ewentualne podejmowanie samodzielnych decyzji. Dlatego osoby z tym typem zaburzenia, często odkładają w nieskończoność podjęcie decyzji ?obsesyjnie? analizując wszystkie za i przeciw lub też reagują zbyt szybko, aby wyeliminować poczucie zwątpienia i niepewności. Generalnie chcą za wszelką cenę uniknąć świata uczuć i emocji, które towarzyszą podejmowaniu autonomicznych decyzji. Chęć kontrolowania wszystkiego, szczególnie uczuć związanych z impulsami seksualnymi i agresywnymi nieustannie zaprząta głowę osoby o cechach obsesyjno – kompulsywnych. Ludzie ci, mają wygórowane standardy wobec swojego postępowania i mogą cechować się dużą moralnością. Nade wszystko cenią sobie samokontrolę i przykładają nadmiernie dużą wagę do takich wartości jak dyscyplina, porządek, solidność, lojalność, prawość i wytrwałość. Takie osoby postrzegane są przez innych jako mało spontaniczne, sztywne i chłodne emocjonalnie. Tego typu zaburzenie osobowości dosyć często spotyka osoby, u których rodzice od wczesnego okresu dzieciństwa byli dla nich nadmiernie surowi i niezwykle konsekwentni w nagradzaniu za dobre, a karaniu za złe czyny. Dominującym pojęciem w takich rodzinach jest kwestia kontroli. Rodzice takich dzieci odnoszą się bardzo krytycznie do ich niewłaściwych postaw, a przede wszystkim do towarzyszącym im uczuciom złości, buntu i przejawom agresji. Rodzice, z obawy przed utratą kontroli nad dzieckiem, nie wykazywali zrozumienia dla tych negatywnych odczuć, za które dziecko często było karane. Z czasem z lęku przed rodzicami i z chęci zachowania ich miłości, dziecko samo przestaje akceptować...
read more

Anoreksja

Żyjemy w czasach, w których dużą wagę przykłada się do zdrowia, dobrego samopoczucia, powodzenia materialnego, czy towarzyskiego. Media starają się pokazać ludziom, że tylko młodzi, piękni i bogaci są naprawdę szczęśliwi. Część osób ulega tej presji i aby osiągnąć obiecane szczęście są skłonni do wielu poświęceń. Bolesne operacje plastyczne, mordercze ćwiczenia, diety, to tylko kilka sposobów osiągnięcia tego celu. Wiele osób szybko rezygnuje z tych działań, widząc ich bezsens czy brak rezultatów w osiąganiu szczęścia. Problem pojawia się jednak gdy te ?upiększające? aktywności stają się sensem życia i same w sobie dają iluzoryczne poczucie szczęścia. Wtedy Takie zachowanie może prowadzić do ciężkiej patologii, często zagrażającej zdrowiu i życiu. Jedną z jednostek chorobowych, która wpisuje się w ten obraz jest anoreksja. Anoreksja dotyka najczęściej kobiet w młodym wieku. Często pierwsze objawy obserwuje się w wieku nastoletnim, kiedy to ciało kobiety zmienia swój dotychczasowy kształt. Nie zawsze zmiany te są akceptowane w kontekście wymagań kulturowych i głosów rówieśniczek. Najbardziej dostępnym sposobem zmiany kształtu sylwetki dla nastolatki jest często zaprzestanie jedzenia. O anoreksji możemy mówić, gdy przykładowa nastolatka przeżywa intensywny lęk przed przytyciem, połączony z odmową regularnego spożywania posiłków, spadek ciężaru ciała poniżej 85% należnej wagi. Zazwyczaj towarzyszy temu bezpodstawne narzekanie na nadwagę. Wśród czynników, które przyczyniają się do powstania tego zaburzenia wymienia się specyficzne cechy osobowości. Osoby podatne na anoreksję cechują się głownie skłonnością do perfekcjonizmu, lękiem przed zmianami, trudnością w ujawnianiu uczuć i emocji, preferencją do rutyny i ustalonego porządku, a także uległością względem innych. Cechy te mają jeden wspólny mianownik, jakim jest brak akceptacji siebie. Anorektyczka nigdy nie jest ostatecznie zadowolona z efektów swoich działań, co może prowadzić do poważnego uszczerbku na zdrowiu, a nawet śmierci. Anoreksja ma najwyższy wskaźnik śmiertelności wśród chorób psychicznych. Około 20% przypadków anoreksji kończy się śmiercią. Anoreksja jest chorobą o podłożu psychicznym, dlatego aby uporać się z nią nie wystarczy zacząć jeść. Niejedzenie jest tylko objawem – ?efektem ubocznym? toczącego się wewnętrznego konfliktu związanego z brakiem akceptacji samego siebie. Tak więc, aby uniknąć albo poradzić sobie z problemem anoreksji, trzeba bardziej niż w lustro, zajrzeć w głąb własnej osobowości. Autor: Damian Bobak – psycholog, psychoterapeuta Bibliografia: Carson, R.C, Butcher, J.N i Mineka, S. (2006) Psychologia zaburzeń. Gdańsk: Wydawnictwo...
read more

Trauma

Trauma może dotyczyć zarówno jednorazowego trudnego wydarzenia jak i powtarzającego się, długotrwałego stanu, w którym żyje się przez wiele lat. Trauma może być bardzo okrutna, taka jak gwałt, nadużycie seksualne, nadużycie fizyczne, przemoc w domu, jak i subtelna i nieuchwytna, lecz powodująca i tak wiele cierpienia – jak nadużywanie psychiczne. Najcięższe traumy pozostawiają człowieka z poczuciem brudu, braku godności osobistej, wielu objawów w ciele, takich jak bóle w różnych częściach ciała. Niewyobrażalnie wielkie cierpienie psychiczne towarzyszy wspomnieniom traumatycznych wydarzeń i może ulokować się w pamięci ciała, np ciało choruje, może też mieć swoje pozostałości w tzw. ?flashbackach?, czyli uporczywie powracających wspomnieniach w postaci scen, które kiedyś się wydarzyły. Jeśli doświadczyła/eś traumatycznych wydarzeń w przeszłości, które czujesz ze rzutują na Twoje obecne życie i relacje, jeśli chcesz się z tego wydobyć i poszukujesz pomocy, to zapraszam Ciebie szczególnie. Psychoterapia przywraca godność, pewność siebie i poczucie atrakcyjności siebie jako człowieka, kobiety lub mężczyzny. Pomaga zaakceptować siebie i patrzeć w lustro z miłością i akceptacją. autor: Agnieszka...
read more

Zaburzenie osobowości typu borderline (BPD)

Jest to dość często spotykana choroba. Jest ona bardzo uporczywa i ciężka, a jej leczenie zajmuje wiele lat, ale jest uleczalna. Często jest wynikiem długotrwałych traum doświadczanych w dzieciństwie. Winnicott, znany psychoanalityk napisał kiedyś, że ?dom jest punktem wyjścia?. Dzieciństwo stanowi podstawę dla zaburzenia typu borderline, jak i wielu innych dolegliwości. Jeśli dom rodzinny był pełen przemocy, nadużyć, narkotyków, alkoholu, dzieci były zaniedbane, a jedno lub obydwoje rodzice wykazywali zachowania agresywne lub byli nadużywający seksualnie, albo często byli pogrążeni w głębokiej depresji i przez to byli nieobecni psychicznie, a ich dzieci nie miały wsparcia innych bliskich osób, u których mogłyby mieć swoją ostoję, takie osoby mogą w przyszłości cierpieć na zaburzenie typu borderline (ale nie zawsze tak się dzieje). Wychowując się w takiej atmosferze, młoda osoba może wielokrotnie sobie obiecywać, że sama stworzy lepszy dom w przyszłości. Niestety może to się okazać trudniejsze niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Bez przepracowania dzieciństwa koło może zatoczyć krąg w nowej rodzinie, powodując wiele cierpienia. Takie objawy jak doświadczanie bardzo silnych emocji i jakiejś wewnętrznej siły pchającej Cie do zrobienia czegoś, czego wiesz, że później będziesz żałować, np. zachowania agresywne w stosunku do najbliższych ukochanych osób, prowokowanie ich do odrzucenia Ciebie, żebyś później mógł/ mogła sobie udowodnić, że jesteś nic nie wart/a, i wiele innych, może być objawami BPD. Do innych objawów zaburzenia borderline można zaliczyć: niskie poczucie własnej wartości, złe myśli o samej/samym sobie, aż do myśli o swojej bezwartościowości i myśli samobójczych znaczące wahania nastroju, niestabilność emocjonalna i ekstremalne uczucia, np. lubienia lub nielubienia kogoś, czasem doświadczając naprzemiennie przeciwstawnych uczuć do jednej osoby łatwe wpadanie w irytację, niemożność kontrolowania własnych zachowań, mimo świadomości, że może się później żałować swojego postępowania ranienie innych, w tym przemoc fizyczna, myśli lub próby samobójcze bulimia, i inne zaburzenia jedzenia ekstremalnie silne emocje, nad którymi nie masz kontroli, niemożność decydowania o własnym zachowaniu, zachowywanie się w taki sposób, który później powoduje poczucie smutku, wstydu i winy samookaleczanie, zadawanie sobie ran, cięcie się, uprawianie niebezpiecznych sportów, prowadzenie samochodu w sposób ryzykowny, niebezpieczne zachowania seksualne z wieloma partnerami, niestabilne relacje z innymi bardzo silny lęk przed odrzuceniem, mimo że skrywany głęboko przed innymi, poczucie, że inni Cię nie rozumieją, poczucie zaniedbania, odrzucenia i bycia beznadziejną osobą, poczucie że się nie cierpisz lub nawet nienawidzisz poczucie próżni i pustki wewnętrznej, czasem doświadczany silny lęk, w tym strach przed byciem samemu Uwaga: jeśli odnajdujesz siebie w kilku z...
read more

Depresja

Nastrój depresyjny i smutek to coś innego niż depresja. Ważne jest, by rozróżniać czy smutek jest reakcją na ostatnie trudne wydarzenie mające miejsce w czyimś życiu, np. utratę bliskiej osoby, śmierć, rozwód, wyjazd, przeprowadzkę związana z rozstaniami z przyjaciółmi, odejście kogoś ważnego, czy jest to stan przedłużający się lub cyklicznie powtarzający się od długiego czasu, a nawet od lat. W tym pierwszym przypadku zazwyczaj nie ma potrzeby leczenia, ponieważ żywe emocje są naturalną częścią życia człowieka, nawet jeśli nie wszystkie są przyjemne. W sytuacji, w której osoba nieustannie doświadcza nie mającego żadnej bieżącej przyczyny przygnębienia i braku chęci do działania, niemożności odczuwania przyjemności, jej zainteresowania wyblakły i mało co ją zaciekawia, a uwaga skupia się w dużej mierze na poczuciu beznadziejności życia i siebie samej, możemy mieć do czynienia z depresją. Przedłużająca się depresja od wielu lat może stawać się częścią czyjegoś charakteru, a niska samoocena i poczucie bezsensu życia mogą tak bardzo wejść ?w krew?, że inne myślenie, czucie i postrzeganie rzeczywistości może stać się obcą sytuacją. Może nawet tak się stać, że apatia tak bardzo opanuje osobę, że może mieć utrudnioną drogę po pomoc. Wtedy samo już umówienie się na wizytę i wyjście z domu, aby udać się do psychoterapeuty może być nie lada wyzwaniem. Mimo wszystko, wyzwaniem dającym dużo nadziei na lepsze życie, jeśli zostanie podjęte. INNE OBLICZA DEPRESJI Depresja to nie koniecznie obniżony nastrój, mimo że potocznie tak się może wydawać. Każdy człowiek ma w sobie część depresyjną. Nie chodzi o to więc, aby nie czuć smutku ani złości, ale aby sobie z nimi odpowiednio radzić. Jedni ?topią smutki w kieliszku?, inni uprawiają sporty ekstremalne, aby doza adrenaliny spowodowała, że ?poczują że żyją?, inni zajadają smutki, a jeszcze inni autoagresywnie odchudzają się lub dokonują samookaleczeń. Nastrój depresyjny czasami dopada każdego, kiedy czujemy się znieważeni, odtrąceni, niedocenieni. Rzecz nie polega na tym, aby smutku nie doświadczać, ale aby sobie z nim radzić. Czy zdarzyło Ci się kiedykolwiek poczuć, że ?nieszczęścia chodzą parami?? A może zaraz po tym jak Cię szef lub inny autorytet Cię zezłościł stłukłaś sobie swój ulubiony wazon? A może akurat kiedy usłyszałaś niemiłą nowinę niechcący skaleczyłaś się albo spadła Ci komórka? A może zaraz przed wypadkiem samochodowym, który spowodowałeś byłeś bardzo niezadowolony, smutny, zezłoszczony, lub przypomniałeś sobie o czymś z powodu czego czułeś się winny? Wymierzanie sobie samemu kary, np. poprzez przypadkowe niszczenie swoich rzeczy, na które się ciężko pracowało to również mechanizm...
read more

Myślenie czarno-białe

Można powiedzieć, że tak zwane czarno białe myślenie jest rzeczywistością każdego człowieka kiedy był dzieckiem. Będąc dzieckiem, poczucie bezpieczeństwa w świecie i posiadanie jednoznacznie dobrej, wspierającej osoby obok siebie niemalże gwarantowało przetrwanie, w świecie który mógł wydawać się tajemniczy i budzący grozę. Dziecko od pierwszych miesięcy życia doświadczało bardzo przyjemnych emocji, takich jak błogostan podczas gdy było karmione, przytulane i znajdowało się w bliskiej obecności najbliższej osoby, zazwyczaj matki. Oprócz nich doświadczało bardzo przykrych nieznośnych emocji, silnych lęków, frustracji i wściekłości, kiedy pozostawało same bez opieki, choćby na chwilę. Było to naturalną częścią życia. Aby dać sobie radę z tak skrajnymi emocjami, swoją własną frustracja i wściekłością, podzieliło świat na pół. Jedna połowa życia lub ludzi należała do tych ?złych?, którzy byli odpowiedzialni za lęki i złość dziecka, drugiej połowie dziecko przypisało błogostan, poczucie wypełnienia ciepłem, bliskością i zrozumieniem. Mogło się tak zadziać, że np. jedna ciocia była całkowicie dobra, a druga zupełnie zła, lub jeden rodzic dobry a drugi zły w oczach dziecka. To było częścią rzeczywistości każdego z nas i w niewielkim nasileniu może pozostawać w dorosłym życiu. Problemem staje się jednak wtedy, gdy nasilenie tego zjawiska jest takie, że rzutuje na obecne relacje w sposób niszczący. Osoba może również naprzemiennie odczuwać kogoś ? jedną i tą samą osobę ? jako kogoś złego i dobrego. Wtedy do jednej osoby raz żywi niechęć i niewiele jest w stanie wyrwać ją z tego stanu, później natomiast kiedy poczuje sympatię, może mieć wyobrażenie tej osoby jako kogoś idealnego. Bywa też tak, że osoba podzieliła w swoim umyśle świat na dobrych i złych ludzi i tym ?dobrym? wybacza wszelkie ich niedoskonałości, a nawet przychylne jej zachowania tych ?złych? interpretuje jako coś wrogiego. Takie postrzeganie świata nie pozostaje bez wpływu na relacje w domu, pracy i z nowo poznanymi osobami, które szybko zostają zakategoryzowane do odpowiedniego ?worka?. Osobą żyjącą w czarno-białym świecie również targają silne emocje, które nie pozwalają jej osiągnąć spokoju wewnętrznego i harmonii ze samą sobą. Przeżywa ona powtarzające się udręki w relacjach z innymi ludźmi. Może to prowadzić np. do braku asertywności, ponieważ tym ?złym? i tak nie ma po co zwracać uwagi i zostaje z tłumioną złością, oraz nie dopuszcza do siebie, że Ci ?dobrzy? również nie muszą być idealni i że im też można mieć co wybaczać. autor: Agnieszka...
read more

Interwencja Kryzysowa

Jeśli aktualnie przechodzisz przez trudny okres życiowy, ostatnio nastąpiły znaczące zmiany lub inne wydarzenia, również te trudne, w Twoim życiu i czujesz że chcesz skorzystać z szybkiej pomocy - to jest to miejsce dla Ciebie - czytaj dalej

You have Successfully Subscribed!